HOCALI KATLIAMI 26 ŞUBAT 1992 (Mazlum Türk olunca 3 aptal maymun olan Birleşmiş milletler, Avrupa insan hakları mahkemesi, ve 1 ermeni ölünce alayı ermeni olan piçler lanet olsun sizin insanlığınıza )

Ermenilerin Dünyanın Gözü Önünde Azerbaycan?da İşledikleri İnsanlık Suçu Hocalı Katliamı


Ermeniler, 1987 yılından itibaren, Büyük Ermenistan ideali
çerçevesinde, diasporanın da desteği ile Azerbaycan?ın Dağlık Karabağ
bölgesine saldırılarını yoğunlaştırdı.


1992?de, Şubat ayının 25?ini 26?sına bağlayan gece, bölgedeki
silahlı Ermeniler, 366?ncı Rus alayı ile birlikte Dağlık Karabağ?daki
Hocalı Kasabasına saldırarak, tarihin en vahşi katliamlarından birini
yaptı.
Hocalı kasabasını tamamen yakan Ermenilerin katlettiği Azerbaycan Türklerinin sayısı, resmi bilgilere göre, 613.

Bunlardan 106?sı kadın, 63?ü çocuk 70?i de yaşlı?. Cesetlerin çoğu da yakıldı?

76?sı çocuk 487 kişi de ağır yaralandı?

Olmadık işkenceler uygulanan bin 275 kişi de esir alındı.

Bunlardan 800?ü daha sonra serbest bırakıldı. Ancak, 500?e yakın Azerbaycan Türkü hala kayıp..

Hocalı?daki vahşet ve katliam, Ermenilerin "Büyük Ermenistan" ideali
çerçevesinde, 1987 yılından itibaren, Ermeni diasporası ile birlikte
yeni hedef olarak seçilen Dağlık Karabağ bölgesinin Azerbaycan
Türklerinden boşaltılması amacına yönelik olarak gerçekleştirildi.
Ermenilerin "toprak genişletmek" arzusuna, tarihi Türk
düşmanlığı ve nefreti de eklenerek işlenen bu katliamla, çağın en büyük
zulmü ve katliamı Hocalı?da yaşanmış oldu. Hocalı katliamı sadece
Azerbaycan Türklerine karşı değil, tüm insanlığa karşı işlenmiş ve
tarifi imkansız bir insanlık suçudur.


Vahşeti Yaşayan Fransız ve Ermeni Gazetecilerin Katliamı Anlatan Satırları
Hocalı katliamını yerinde gören Fransız gazeteci (Jan İv Junet) gördüklerini gazetesine şu satırlarla geçiyordu:

"Alman faşistlerin gaddarlığını çok duydum ve okudum. Ama 5-6 yaşındaki
çocukları, sivil halkı öldüren Ermeniler, onlardan da beter"
O vahşeti yaşayıp bunu aktaranlar arasında bir de Ermeni
gazeteci vardı.

Daud Kheyriyan "Haçın Hatırı İçin" isimli kitabında
Hocalı katliamını şu sözlerle anlatıyordu:
"... Gaflan denen ve ölülerin yakılmasıyla görevli Ermeni grup, 2 Mart
günü Hocalı?nın 1 kilometre batısına 100 Azeri cesedini getirip yığdı.
Son kamyonda 10 yaşında bir kız çocuğu gördüm. Başından ve elinden
yaralıydı. Yüzü morarmıştı. Soğuğa, açlığa ve yaralarına rağmen hala
yaşıyordu. Çok az nefes alabiliyordu. Gözlerini ölüm korkusu sarmıştı.
O sırada Tigranyan isimli bir Ermeni asker onu tuttuğu gibi öteki
cesetlerin üstüne fırlattı. Sonra tüm cesetleri yaktılar. O sırada
sanki yanmakta olan ölü bedenler arasında bir çığlık işittim...
Yapabileceğim bir şey yoktu. Ben Şuşa?ya döndüm, onlar Haç?ın hatırı
için savaşa devam ettiler"